ആഴമു സ് േനഹിെ സാം
ഫാ. േടാം ലിേയാ േജാസ്
ചില ജീവിതളു്, വലിയ പസംഗേളാ ഗേളാ െകാ, അവരുെട സ് േനഹിെ തീവത
ഒുെകാുമാതം നെ പഠിിു ജീവിതൾ. അെനയു കൃപയുെട ഒരു െകാടുമുടിയാണ് മല
നമറിയം. ഉയിർെഴുേ കിുവിെ ആദ സാിയായവൾ, അസ് േതാലാർ് വഴികാിയായവൾ,
പൂർതയില, സ് േനഹിൽ ൈദവെ േതടു ഏെതാരു മനുഷനും ഒരു വഴികാിയാണ് അവൾ.
സുവിേശഷം അവെള നമു് പരിചയെടുുത് അവളുെട പുണളുെട കണുപുകം നിരിയ
, മറി് െനിൽ െതാടു ഒരു വാകിലൂെടയാണ്: ‘ഏഴു ദുാാൾ വിുേപായ മറിയം’. ഏതായി
രുു ആ ദുാാൾ? പാപിെ അകാരേമാ, ഉിെല മുറിവുകേളാ, അേതാ സമൂഹം നൽകിയ
ഒെടുലിെ േവദനേയാ? ഒരുപേ, ഇെതാമായിരിാം. എാൽ ഒുറാണ്: േയശു അവെള
കു, അവളുെട മുറിവുകെളാം സുഖമാി, ആ സ് േനഹിൽ നി് അവൾ പിീട് ഒരടിേപാലും പി
ോ് േപായി.
അവൾ ഗലീലിയിെല വഴികളിൽ അവെന അനുഗമിു. ശിഷരിൽ പലരും ഭയോടിയോൾ അവൾ ആ
കുരിശിൻ ചുവിൽ ൈധരമായി നിു. പതീയുെട അവസാനെ കണികയും അമിെ് േലാകം
കരുതിയോൾ, പുലരും മുേ അവൾ അവെ കറയിേല് നടു. ഇെ ശിഷർ പലോഴും മറു
േപാകു ഒരു സതം മലന നെ ഓർിിുു: സ് േനഹം, കാരൾ എളുമാകുവാൻ കാുനി
ൽി; ഏത് ഇരുിലും അെതാരു തിരിനാളമായി കൂെടയുാകും.
അവളുെട ഭൂതകാലിെല മുറിവുകള, ആ കഠിനമായ പരീണഘിൽ അവൾ കാണി വിശത
യാണ് അവെള അനശരയാുത്. മുവർ ഓടിെയാളിോൾ അവൾ അവിെടെ നിു. മു
വർ പതീ ൈകവിോൾ അവൾ അവനായി തിരു. മുവർ ഭയ് വാതിലടോൾ അവൾ അവ
െനേയാർ് െനുരുകി കരു. അവളിൽ, താൻ എവിെടനിാണ് വെത് ഒരിലും മറാ,
കൃപയാൽ വീെടുെ ഒരു തിരുസഭയുെട ചിതം നാം കാണുു.
ഒെരാ വിളിയിൽ ഉരുകിയ ഹൃദയം
േയാഹാെ സുവിേശഷം ഇരുപതാം അധായിൽ, കാലെ അതിജീവിു ഒരു സ് േനഹചിതമു്.
ശൂനമായ കറയുെട മുിൽ നി് ഹൃദയം തകർ് കരയു മറിയം. ‘എെ കർാവിെന അവർ എടു
ുെകാുേപായി,’ അവൾ േതുു. ദുഃഖിെ ആഴളിൽ, ഉയിർെഴുേ കിു െതാരികിൽ
നിിും അവൾ അവെന തിരിറിയുി. അവൾ അവെന േതാാരെന് െതിരിു.
ഇത് എതേയാ പരിചിതമായ ഒരനുഭവമാണ്. നുെട ജീവിതിെല ദുഃഖളിലും നളിലും, കൺമുി
ൽ നിൽു ൈദവെ നാം എതേയാ തവണ തിരിറിയാെത േപാകുു. നുെട േവദനകൾ നുെട
കാെയ മറുു. ഭയം അവെ ശം േകൾുതിൽ നി് നെ തടയുു. എാൽ അോൾ,
സ് േനഹം നിറ ആ ശം അവെള േപരുെചാി വിളിു: ‘മറിയം.’
അവൾ് ആ ഒെരാ വിളി മതിയായിരുു. അെതാരു പഭാഷണേമാ അുതേമാ ആയിരുി. മറി്,
അവളുെട ഹൃദയിെ എാ പൂുകളും തുറ സ് േനഹിെ ഒരു താോലായിരുു അത്. ആ
വിളിയിൽ അവളുെട എാ ദുഃഖവും അലിിാതായി. അവൾ തിരി്, ആനം െകാ് ഉ് നിറു
വിളിു: ‘റോനി!’ (ഗുേരാ!). അെതാരു തിരിറിവായിരുു, ഒരു പുനഃസമാഗമമായിരുു, ഒരു പുതിയ ജീവി
തിെ തുടമായിരുു.
നുെട ജീവിതിലും പതീയ ‘കറയുെട നിമിഷൾ’ ഉാകാം. പാർനകൾ് മറുപടിയിാ
തുേപാെല േതാു കാലൾ. എാൽ മലനയുെട അനുഭവം നെ പഠിിുു, അരം നിമിഷ
ളിൽ കിു നാം ചിിുതിേനാൾ അരികിലുാകും. അവൻ കാിരിുത് നുെട കഴിവുക
ൾോ പൂർതയ് ോ േവിയ, നുെട ഹൃദയിനുേവിയാണ്. ചിലോൾ ഉരം കിുത് നാം
ൈദവെ കെുോഴ, നുെട നിഹായതയിൽ ൈദവം നെ കെുോഴാണ്.
പതാശയുെട പേഘാഷക - നുെട ദൗതം
‘നീ എെ സേഹാദരാരുെട അടുുെച് അവേരാട് പറയുക...’ ഉയിർെഴുേ കിു ഈ ദൗതം
ഏൽിത് മലനെയയാണ്. അേതാെട, ഉാനെമ േലാകിെല ഏവും വലിയ സോഷവാർയു
െട ആദെ പേഘാഷകയായി അവൾ മാറി. പേതാസിെേയാ േയാഹാെേയാ അ, മലനയുെട സാ
മാണ് തിരുസഭയുെട ആദെ ഈർ പഖാപനം. ഒരുകാല് സമൂഹം എഴുതിിയ ഒരുവെള,
ൈദവം ചരിതിെല ഏവും മഹായ സേശം ഏൽിുു! ഇതിൽരം മേനാഹരമായ ഒരു ൈദവിക
2
കാവം േവെറയുോ?
ഇെതാരു െചറിയ കാരമ, ഒരു വിവമാണ്. ൈദവം ആരുെടയും ജീവിതം എഴുതിുി, മറി്
സ് േനഹം െകാ് പുതിെയാരു ചരിതം എഴുതിേർുകയാണ് െചുത് എതിെ ഏവും വലിയ
ഓർെടുലാണിത്. അവൻ മുറിവുകെള സൗഖമാുക മാതമ, ആ മുറിവുകെളെ ശമായ
സാമാി മാുു.
ഇ് സഭ് ആവശം മലനയുെട ഹൃദയമുവെരയാണ്. ഭൂതകാലം എുമാകെ, കിുവിേനാടു
സ് േനഹാൽ ജലിു മനുഷെര. േലാകം മുഴുവൻ ‘എാം അവസാനിു’ എ് പറയുോഴും,
േയശുവിെന േതടിയിറുവെര. മുവർ ദുഃഖെവിയുെട ഓർകളിൽ തളർിരിുോൾ, ഉാന
ിെ പതാശ ൈധരോെട പേഘാഷിുവെര.
നിളുെട ഭൂതകാലിെല കുറവുകൾ നിെള അേയാഗരാുു എ് േതാുുോ? മലനെയ
േനാുക. നിളുെട സോഷെ നിശമാാൻ അപമാനേബാധം നിെള േപരിിുുോ?
അവളുെട ദൗതം ഓർുക. അവൾ് ൈദവശാിൽ പാിതേമാ സമൂഹിൽ ാനമാനേളാ
ഉായിരുി. അവൾ് ഒുമാതേമ ഉായിരുുൂ - തെ േപരുെചാി വിളിവേനാടു അട
ാ സ് േനഹം. ‘സ് േനഹം മരണൊൾ ശമാണ് ’ എ ആ സതവുമായി അവൾ ഓടി, േലാകം
മുഴുവൻ ആ വാർ േകൾും വെര അവൾ നിശയായി.
ഉപസംഹാരം:
ൈദവകരുണയുെട ആഴിലും, വിപരമായ കുമുലിെ ശിയിലും, സുവിേശഷ പേഘാഷണി
െ ആവശകതയിലും വീും വിശസിാൻ മലനമറിയം നെ ണിുു. അവളുെട ജീവിതം ഒരു
കീർഥയ, മറി് േയശുവിെ സ് േനഹിന് എിേരാൻ കഴിയാവിധം ആഴമു ഒരു പാപയ
േമാ, ഇരു ഒരു രാതിേയാ, തകർ ഒരു ഹൃദയേമാ ഇെതിെ ജലിു സാമാണ്.
ഈ ജൂൈല 22-ന് അവളുെട തിരുനാൾ ആേഘാഷിുോൾ, നമു് അവളുെട മാം യാചിാം.
മുറിവുകൾ സുഖെടാൻ േവി മാതമ, ഹൃദയിൽ സ് േനഹിെ ഒരഗ് നി ജലിാൻ േവി. അവി
ടുെ പൽ ഹൃദയം നുറുി പാർിാനും, ആ സ് േനഹസരം തിരിറിയാനും, ‘അവൻ ഉയിർു’
എ പതാശയുെട സേശവുമായി േലാകിേല് ഓടാനും നമു് കൃപ ലഭിുമാറാകെ. ആേൻ.